گنج

۱۴- آیات ۴۱ تا ۴۸

۲۵ بیت

یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا اُذْکُرُوا اَللّٰهَ ذِکْراً کَثِیراً (۴۱) وَ سَبِّحُوهُ بُکْرَةً وَ أَصِیلاً (۴۲) هُوَ اَلَّذِی یُصَلِّی عَلَیْکُمْ وَ مَلاٰئِکَتُهُ لِیُخْرِجَکُمْ مِنَ اَلظُّلُمٰاتِ إِلَی اَلنُّورِ وَ کٰانَ بِالْمُؤْمِنِینَ رَحِیماً (۴۳) تَحِیَّتُهُمْ یَوْمَ یَلْقَوْنَهُ سَلاٰمٌ وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً کَرِیماً (۴۴) یٰا أَیُّهَا اَلنَّبِیُّ إِنّٰا أَرْسَلْنٰاکَ شٰاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِیراً (۴۵) وَ دٰاعِیاً إِلَی اَللّٰهِ بِإِذْنِهِ وَ سِرٰاجاً مُنِیراً (۴۶) وَ بَشِّرِ اَلْمُؤْمِنِینَ بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اَللّٰهِ فَضْلاً کَبِیراً (۴۷) وَ لاٰ تُطِعِ اَلْکٰافِرِینَ وَ اَلْمُنٰافِقِینَ وَ دَعْ أَذٰاهُمْ وَ تَوَکَّلْ عَلَی اَللّٰهِ وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ وَکِیلاً (۴۸)

ای گروه آنان که گرویدند یاد کنید خدا را یاد کردنی بسیار (۴۱) و تسبیح کنید او را در بامداد و شبانگاه (۴۲) و اوست آنکه صلوات می‌فرستد بر شما و فرشتگان او تا بیرون کند شما را از تاریکیها بسوی نور و می‌باشد بگروندگان مهربان (۴۳) تحیتشان روزی که ملاقات می‌کنندش سلام است و آماده کرد برای ایشان پاداشی خوب (۴۴) ای پیغمبر بدرستی که فرستادیم ترا گواه و بشارت دهنده و بیم کننده (۴۵) و خواننده بسوی خدا باذن و چراغی نور بخش (۴۶) و مژده ده مؤمنان را بآنکه مر ایشان‌راست از خدا افزونی بزرگ (۴۷) و اطاعت مکن کافران و منافقان را و واگذار آزارشان را و توکل کن بر خدا و بس باشد خدا آنکه کار باو واگذاشته می‌شود (۴۸)

« در بیان ذکر »

اذکرو االله ای گروه مؤمنانذکر بسیار از ره قلب و لسان
همچنین تسبیح ذاتش صبح و شاممی کنید آنسان که شد فرض انام
ذکر بسیار از طریق انقیادذکر قلبی در یقین باشد مراد
زآنکه ممکن نیست ذکر متصلحق تعالی را به جز از نطق دل
یا بود حبّ خدا ذکر کثیرکی رود مر یاد محبوب از ضمیر
هر چه را داری به جان و دل تو دوستبر زبان و دل مدامت نام اوست
غافل ار شد دل ز یادش نیم دمحبّ محبوب آن قدر دان هست کم
چون شود یکجا فراموش از نظریاد غیرت، نخل ذکر آمد به بر
اوست آن کس که فرستد مر درودهم ملایک بر شما گاه ورود
از خداوند آن درودش رحمت استوز ملایک مژده ها در طاعت است
تا برون آرد شما را از ظَلَمسوی نور قدس و فردوس نعم
یا ز ظلمات طبیعت در فتوحسوی نور و روشنیِ قلب و روح
یا ز تاریکی تن بر نور جانکو بود بر اهل ایمان مهربان
حاصل آنکه ذکر حق باشد سبببر خروج از فرق بر جمع ادب
دارد این رحمت به مؤمن اختصاصکش دهد از فرق، ره بر جمع خاص
یَومَ یَلْقَونَهُ تَحِیتُهُم سَلَامکه مر ایشان را بود جنّت مقام
بهرشان با آن تحیّت در نعیمکرده است آماده او مزدی کریم
ای پیمبر ما تو را بر بندگانخود فرستادیم از فضلی عیان
شاهدی بر حال امّت ناگزیرهم مبشّر بر خلایق هم نذیر
سوی حق خواننده با فرمان اوهم چراغ روشنی کآرند رو
چون به تاریکی شود پیدا سراجبگرود هر کس به سویش لاعلاج
مژده ده بر مؤمنین کز بهرشانفضل حق باشد بزرگ اندر نشان
هم مبر فرمان کفار از جهتهم منافق سیرتان بد نیت
دست هم بردار از ایذاشان تماممی مباش اندر مقام انتقام
کن توکل بر خداوند جلیلبس بود او وَ کَفَی بِااللهِ وَکِیل