۳۰- آیات ۹۰ تا ۹۱
إِنَّ اَلَّذِینَ کَفَرُوا بَعْدَ إِیمٰانِهِمْ ثُمَّ اِزْدٰادُوا کُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولٰئِکَ هُمُ اَلضّٰالُّونَ (۹۰) إِنَّ اَلَّذِینَ کَفَرُوا وَ مٰاتُوا وَ هُمْ کُفّٰارٌ فَلَنْ یُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ اَلْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ اِفْتَدیٰ بِهِ أُولٰئِکَ لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِیمٌ وَ مٰا لَهُمْ مِنْ نٰاصِرِینَ (۹۱)
به درستی که آنان که کافر شدند پس از ایمانشان پس افزودند کفر را هرگز پذیرفته نشود توبه ایشان و آن گروه ایشانند ستمکاران (۹۰) بدرستی که آنان که کافر شدند و مردند ویشان بودند کافران پس هرگز پذیرفته نشود و از هیچیک از ایشان پر کردن زمین زر سرخ و هر چند خود را باز خرد بآن آنها مر ایشانراست عذابی دردناک و نیست مر آنها را هیچ یاریکنندگان (۹۱)
کُشت از انصار مردی یک نفرگشت هارب، شد به مکه ره سپر
پس پشیمان شد ز فعل زشت بدنامه ای بنوشت سوی قوم خود
تا بپرسند آن جماعت از رسولتوبۀ او هیچ می گردد قبول
گشت نازل کیف یهدی الله بر اوتا به تَابُوا بَعدِ ذَلِکَ وَأصلَحُوا
پس فرستادند آیت را بر اوشد مصدّق رفت و حالش شد نکو
تا تو دانی بهر تائب رحمت استگر که برگشتت ز صدق نیّت است
باز فرماید هر آن کافر شودبعد ایمان کفرش افزون تر شود
ور کند هم توبه نز صدق دل استتوبۀ او بر خدا بی حاصل است
توبۀ او کی شود هرگز قبولگمرهانند این گروه بوالفضول
وآنکه کافر گشت و اندر کفر مردنیست زو مقبول و خیری هم نبُرد
خیر آن باشد که وقت ارتحالبا تو است ار شد قبول ذوالجلال
وآن ز کافر کی شود هرگز قبولکو بری بود از خدا و از رسول
گر زمین را پر کند از سیم و زردر فداء از بهر او ندهد ثمر
در قیامت بینی انفاقت همهآتش است و احتراق و مظلمه
نیست زآن زرها به وقت زاریتزور و فرّی تا نماید یاریت
وآنکه برد آن فدیه و ایثار تونیست خود یارش که باشد یار تو
ذرّه ای گر دل به مهر حق نهیبِه که صد مخزن گهر یا زر دهی