۹۲- آیه ۱۸۸
وَ لاٰ تَأْکُلُوا أَمْوٰالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْبٰاطِلِ وَ تُدْلُوا بِهٰا إِلَی اَلْحُکّٰامِ لِتَأْکُلُوا فَرِیقاً مِنْ أَمْوٰالِ اَلنّٰاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۱۸۸)
و مخورید مالهای خودتان را میان خودتان بباطل و نپندارید آن را بسوی حاکمها تا آنکه بخورید پارۀ را از مالهای مردمان ببدی و شما میدانید (۱۸۸)
نی خورید از روی ظلم و جور و شرّمالِ هم را در میان یکدگر
نی به حکّام از پی رشوت دهیدپاره ای زآن تا خورید و هم نهید
مال مردم گر کسی دانسته بردباد حسرت خرمنش پیوسته برد
میکنی اقسام تدبیر و حیلتا خوری مال ضعیفی از دغل
غافل از آنکه ندارد مال غیراز برای هیچ کس یک ذرّه خیر
زآن گذشته کانتقام است و عذاباز خدا پاداش آن روز حساب
مالهایی که حرام است و شروراول آن باشد که کس گیرد به زور
دیگر از لهو است و فعل شوم و عارهمچو بیع مسکر و وجه قمار
دیگر از جرم است و رشوت یا فریبوآنچه گیرد کس به انذار و نهیب
یعنی از بهرت بپا غوغا ء کنمپیش شاه و حاکمت رسوا کنم
یا که گویم هجوت اندر انجمنیا زیانی آرمت وارد به فن
حال خود یا مشتبه سازد به خلقکه منم صاحب دم و پاکیزه دلق
گر به کس وقتی دعای بد کنمریشه اش از بیخ و از بن بر کنم
اخذ اینسان مالهای ناحق استزآن همیشه کارشان بی رونق است
کرّ و فرّ و کذب نبود جز دو روزباقی عمر او بود در درد و سوز