۶۵- آیه ۱۲۶
وَ إِذْ قٰالَ إِبْرٰاهِیمُ رَبِّ اِجْعَلْ هٰذٰا بَلَداً آمِناً وَ اُرْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ اَلثَّمَرٰاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ قٰالَ وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِیلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلیٰ عَذٰابِ اَلنّٰارِ وَ بِئْسَ اَلْمَصِیرُ (۱۲۶)
و هنگامی که گفت ابراهیم پروردگارا بگردان این شهر را امن و روزی بده اهلش را از میوهها هر که بگرود از ایشان بخدا و روز بازپسین گفت و آنکه کافر شد پس برخوردار کنم او را اندک پس ملجاء سازم او را بسوی عذاب آتش و بد بازگشتی است (۱۲۶)
گفت ابراهیم، که ای پروردگاراین بلد را امن گردان از عثار
واهل آن را رزق ده از هر ثمرهر که ز ایشان آرد ایمان بی خطر
بر خدا و هم به روز واپسینیعنی الاّ عاصیان و مشرکین
گفت آری ور شود کافر یکیمیدهم او را تمتّع اندکی
پس نمایم مضطر او را بر سعیربر عذاب نار و هم بِئْس الْمصِیر
آن بلد را صدر دان کآمد حریمبهر قلب مؤتمن یعنی سلیم
از صفات نفس و استیلای آنو اغتیال آن عدوی تیره جان
اهل او ایمن بوند از مکر جناز قواهای بدن بس مطمئن
رزق اهلش شد معارف در فتوحنور و حکمت کآن بود اثمار روح
وحد و اللهند زایشان مؤمنینبر خدا و بر معاد و یوم دین
ساکنین صدر دارند احتجابنیستشان از حد تجاوز ز انتساب
بهره یابند از تمتّع بس قلیلدر وعاء صدر محجوب و ذلیل
از معانی وز علوم نازلهکآید از روح آن فیوض کامله
زآن معانی زآن حقایق زآن حکممیبرند ایشان تمتّع سخت کم
بر عذاب نار حرمان مضطرندگرچه از نقصان خود مستحضرند