۵۵- آیه ۱۱۰
وَ أَقِیمُوا اَلصَّلاٰةَ وَ آتُوا اَلزَّکٰاةَ وَ مٰا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ مِنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اَللّٰهِ إِنَّ اَللّٰهَ بِمٰا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (۱۱۰)
و بر پا بدارید نماز را و بدهید زکاة را و آنچه پیش فرستادهاید برای خودتان از نیکی یابید آن را نزد خدا بدرستی که خدا بآنچه میکنید بینا است (۱۱۰)
« در بیان صلات و زکات »
خود بپا دارید هر وقتی صلاتهم دهید اشخاص مسکین را زکات
آنچه بفرستید پیش از بهر خویشاز نکویی نزد حق یابید بیش
حق بود بینا به کردار شماپس بِه ار نیکو بود کار شما
اندر این موقع نماز و بذل مالنصرت اندر دین کند بی احتمال
در نماز آن اجتماع مسلمینخصم را مالد به خاک، اَنف و جبین
وآن زکات انصار را سازد زیاداز حسد دشمن نیابد حال شاد
لاجرم شد بر تجاوز حکم حقعفو و صفح اینجاست بهر طعن و دق
واگذارید آن خسان را در محلخود کنید اینسان تجاوز در عمل
بر صلات و بر زکات آرید روتا به خاک آرید رخسار عدو
این شما را زاید و افزون کنددشمنان را دل ز حسرت خون کند
روح گردد زنده و نفس شریرمی بمیرد در غم و رنج و زحیر
نفس چون میرد تو بر حق زنده ایبر نکویی های خود زیبنده ای