گنج

۲۷- آیات ۵۳ تا ۵۴

۱۲ بیت

وَ إِذْ آتَیْنٰا مُوسَی اَلْکِتٰابَ وَ اَلْفُرْقٰانَ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ (۵۳) وَ إِذْ قٰالَ مُوسیٰ لِقَوْمِهِ یٰا قَوْمِ إِنَّکُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَکُمْ بِاتِّخٰاذِکُمُ اَلْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلیٰ بٰارِئِکُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ ذٰلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بٰارِئِکُمْ فَتٰابَ عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ اَلتَّوّٰابُ اَلرَّحِیمُ (۵۴)

و هنگامی که دادیم موسی را کتاب و فرقان تا شاید شما راه یافته شوید (۵۳) و هنگامی که گفت موسی مرقوم خود را ای قوم بدرستی که شما ستم کردید خودهاتان را بسبب گرفتن شما گوساله را پس بازگشت کنید بسوی پروردگار خود، پس بکشید خودهاتان را این بهتر است برای شما نزد پروردگارتان، پس پذیرفت بر شما بدرستی که او توبه‌پذیر مهربانست (۵۴)

« کشتن قوم موسی(ع) یکدیگر را »

وآنکه ما دادیم موسی را کتابتا شما یابید راهی بر صواب
وآنکه موسی گفت قوم خویش راکه به خود کردید ظلم از ناسزا
زینکه بگرفتید مر گوساله رابر پرستش دعوت محتاله را
پس ایاب آرید بر پروردگارکُشت باید خویش را زین شوم کار
در میان خویش بگذارید تیغهیچتان نآید ز قتل خود دریغ
مر شما را بهتر است این قتل و مرگنزد حق از عالم پر ساز و برگ
تیغ بنهادند در خود آن گروهتا که شد از کُشته هر جا تلّ و کوه
موسی آمد در تضرّع کای اِلهمجرمان را هم تویی یار و پناه
کس نماند از ما دگر فریادرسگفت بخشیدیم، گو سازند بس
کشتگان و زندگان بخشیده انددر ظلال رحمت آرامیده اند
این قتال آن میلها را هِشتن استنفس از تیغ ریاضت کُشتن است
وآن حظوظ نفس کو از هر نمطحق به باطل پوشد از سهو و غلط