أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلیٰ قَرْیَةٍ وَ هِیَ خٰاوِیَةٌ عَلیٰ عُرُوشِهٰا قٰالَ أَنّٰی یُحْیِی هٰذِهِ اَللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهٰا فَأَمٰاتَهُ اَللّٰهُ مِائَةَ عٰامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قٰالَ کَمْ لَبِثْتَ قٰالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قٰالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عٰامٍ فَانْظُرْ إِلیٰ طَعٰامِکَ وَ شَرٰابِکَ لَمْ یَتَسَنَّهْ وَ اُنْظُرْ إِلیٰ حِمٰارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنّٰاسِ وَ اُنْظُرْ إِلَی اَلْعِظٰامِ کَیْفَ نُنْشِزُهٰا ثُمَّ نَکْسُوهٰا لَحْماً فَلَمّٰا تَبَیَّنَ لَهُ قٰالَ أَعْلَمُ أَنَّ اَللّٰهَ عَلیٰ کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (۲۵۹)
یا چون آنکه گذشت بر دهی و آن افتاده بود بر سقفهایش گفت چگونه زنده کند این را خدا پس از مرگش پس میرانیدش خدا صد سال پس زنده کردش گفت چند درنگ کردی گفت درنگ کردم یک روز یا برخی از روز گفت بلکه درنگ کردی صد سال پس بنگر بخوردنی خود و آشامیدنی خود که بوی نگردانید و بنگر بدراز گوشت و تا بگردانیم ترا نشانه برای مردمان و بنگر باستخوانها که چگونه از جای برداریمش پس بپوشانیمش گوشت پس چون روشن شد مر او را گفت میدانم که خدا بر همه چیزی تواناست (۲۵۹)
یا چو آن کز قریه ای بگذشت بازسقفها را دید دور از برگ و ساز
خانه ها مخروب و ویران سقف و دروز نفوس خلق خالی بوم و بر
گفت آیا زنده خواهد کرد حقاین نفوس مرده را بر یک نسق
بود بیت المقدس آن قریۀ خرابکه ز بخت النصر دید آن انقلاب
یا که بوده آن زمین ارض دگرغیر بیت المقدس از نقل و خبر
وآنکه دید آن قریه را ویران به سیراَرمیا یا خضر بوده یا عزیر
از پی رؤیت نه ز انکار و عجبگفت معمور این زمین گردد ز رب ؟
زنده سازد یا که اهلش را خداگر عیان گردد برآید مدعا
پس بمیراندش خدا در آن مقاممرده بود افتاده صد سال تمام
زنده کردش پس بگفت ای پرده سوزچند بودی خفته، گفتا نیم روز
گفت بل صد سال بنمودی مقامنک نظر کن بر شراب و بر طعام
که نگردانده است هیچ آن بو و رنگاز پس صد سال کآوردی درنگ
بوده آن انگور و ا نجیر و عصیرکه به تغییر است اقرب ناگزیر
هم نظر کن بر حمارت ز اعتبارکاستخوانش گشته اندر ره غبار
زنده کردم بعد موتت در زمانتا تو باشی آیتی بر مردمان
هم نظر کن بر عظام از مایعودتا چسان از جاش برداریم زود
باز پیوندیم هم بر عظم هالحم های ریخته از نظم ها
شد چو بر وی کشف حال موت و بعثگشت آگاه از مآل موت و بعث
گفت دانم قدرت خلاّق حیکه توانا باشد او بر کلّ شیء