۱۲۳- آیه ۲۵۱
فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اَللّٰهِ وَ قَتَلَ دٰاوُدُ جٰالُوتَ وَ آتٰاهُ اَللّٰهُ اَلْمُلْکَ وَ اَلْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمّٰا یَشٰاءُ وَ لَوْ لاٰ دَفْعُ اَللّٰهِ اَلنّٰاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ اَلْأَرْضُ وَ لٰکِنَّ اَللّٰهَ ذُو فَضْلٍ عَلَی اَلْعٰالَمِینَ (۲۵۱)
پس گریزانید ایشان را بفرمان خدا و کشت داود جالوت را و داد او را خدا پادشاهی و حکمت و آموخت او را آنچه میخواست و اگر نباشد دفع خدا مردم را پارۀ بپارۀ هر آینه تباه میشد زمین و لیکن خدا صاحب فضلست بر جهانیان (۲۵۱)
« در ثبات عزم »
منهزم گشتند آن قوم درشتدر زمان جالوت را داوود کُشت
آن سکینه باشد این صبر و ثباتهر که را خواهد دهد سلطان ذات
صوفی ای بنشست وقتی در چلهکرد اندر اربعین ها حوصله
هاتفی گفتش کز این سوز و گدازدرگذار، این در نگردد بر تو باز
گفت من این در به طاعت میزنمرشتۀ طاعت بود بر گردنم
میزنم در، وین بود محمودترخواه گردد باز یا مسدودتر
در زمان شد باز بر وی باب هازآن ثبات عزم و زآن آداب ها
ملک و حکمت گشت بر داوود راستحق بر او آموخت علمی را که خواست
حق تعالی بعض مردم را ز بعضگر نکردی دفع ، فاسد بود ارض
لیک ذو فضل است حق بر عالمینمحنت دی شد نشاط فرودین