۱- آیات ۱ تا ۸

۴۱ بیت

بسم االله الرحمن الرحیم

الر کِتٰابٌ أَنْزَلْنٰاهُ إِلَیْکَ لِتُخْرِجَ اَلنّٰاسَ مِنَ اَلظُّلُمٰاتِ إِلَی اَلنُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلیٰ صِرٰاطِ اَلْعَزِیزِ اَلْحَمِیدِ (۱) اَللّٰهِ اَلَّذِی لَهُ مٰا فِی اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِی اَلْأَرْضِ وَ وَیْلٌ لِلْکٰافِرِینَ مِنْ عَذٰابٍ شَدِیدٍ (۲) اَلَّذِینَ یَسْتَحِبُّونَ اَلْحَیٰاةَ اَلدُّنْیٰا عَلَی اَلْآخِرَةِ وَ یَصُدُّونَ عَنْ سَبِیلِ اَللّٰهِ وَ یَبْغُونَهٰا عِوَجاً أُولٰئِکَ‌ فِی ضَلاٰلٍ بَعِیدٍ (۳) وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ بِلِسٰانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ فَیُضِلُّ اَللّٰهُ مَنْ یَشٰاءُ وَ یَهْدِی مَنْ یَشٰاءُ وَ هُوَ اَلْعَزِیزُ اَلْحَکِیمُ (۴) وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا مُوسیٰ بِآیٰاتِنٰا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَکَ مِنَ اَلظُّلُمٰاتِ إِلَی اَلنُّورِ وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیّٰامِ اَللّٰهِ إِنَّ فِی ذٰلِکَ لَآیٰاتٍ لِکُلِّ صَبّٰارٍ شَکُورٍ (۵) وَ إِذْ قٰالَ مُوسیٰ لِقَوْمِهِ اُذْکُرُوا نِعْمَةَ اَللّٰهِ عَلَیْکُمْ إِذْ أَنْجٰاکُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ اَلْعَذٰابِ وَ یُذَبِّحُونَ أَبْنٰاءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِسٰاءَکُمْ وَ فِی ذٰلِکُمْ بَلاٰءٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَظِیمٌ (۶) وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَ لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذٰابِی لَشَدِیدٌ (۷) وَ قٰالَ مُوسیٰ إِنْ تَکْفُرُوا أَنْتُمْ وَ مَنْ فِی اَلْأَرْضِ جَمِیعاً فَإِنَّ اَللّٰهَ لَغَنِیٌّ حَمِیدٌ (۸)

بنام خدای بخشایندۀ مهربان

الر ، کتابیست که فرو فرستادیم آن را بتو تا بیرون آوری مردمان را از تاریکیها بروشنایی باذن پروردگارشان بسوی راه غالب ستوده (۱) خدایی که مر او راست آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است و وای مر کافران را از عذاب سخت (۲) آنان که بر می‌گزینند در گمراهی دورند (۳) و نفرستادیم هیچ رسولی را مگر بزبان قومش تا بیان کند برای ایشان پس گمراه می‌گذارد خدا آن را که می‌خواهد و هدایت می‌کند آن را که می‌خواهد و اوست غالب درست کردار (۴) و بدرستی که فرستادیم موسی را بآیتهایمان که بیرون آور قومت را از تاریکیهای کفر بنور ایمان و پند ده ایشان را بروزهای خدا بدرستی که در آن هر آینه آیتهاست از برای هر صبرکننده شکرگزاری (۵) و چون گفت موسی مر قومش را که یاد کنید نعمت خدا را بر شما چون نجات دادتان از فرعونیان که عذاب می‌کردند شما را بدترین عذابی و می‌کشند پسرانتان را و باقی می‌گذاشتند زنان شما را و در آن بلائی بود از پروردگار شما بزرگ (۶) و هنگامی که اعلام کرد پروردگار شما که اگر شکر کنید هر آینه زیاده می‌دهم شما را و اگر کافر شوید بدرستی که عذاب من هر آینه سخت است (۷) و گفت موسی اگر کافر شوید شما و هر که در زمین است همه پس بدرستی که خدا هر آینه بی نیاز ستوده است (۸)

بعد بسم االله لطیف رهنماکرد اشارت از الف وز لام و را

اول هر اولی یعنی حق استکو به خلقان رهنمای مطلق است

بر تو ای پیغمبر کامل نصابما فرستادیم از لطف این کتاب

تا خلایق را ز ظلمات شرورآوری بیرون به سوی علم و نور

یا که از تاریکی پندار و وهمرهنما گردی به نور عقل و فهم

وین شود با اذن و فرمان خداهم به توفیقش که یابند اهتدا

تا که آن راه عزیز ارجمندمنتهی گردد به منزل بی گزند

نیست در ره سالکان را عون و یارجز خدای غالب استوده کار

آن خدا کاندر سماوات و زمینهر چه هست او راست بر وجه یقین

رنج و محنت باشد از هر رهگذرکافران را از عذابی سخت تر

آن کسان که زندگیِ این بنایدوست تر دارند از دیگر سرای

باز میدارند از راه خدامردمان را کاین کج است و ناروا

این گُره باشند اندر گمرهیگمرهیِ دور و ابعد ز آگهی

نی فرستادیم ما پیغمبریجز به نطق قوم او در کشوری

تا بیان سازد معانی از وجوههم زبانش را بفهمند آن گروه

پس خدا گمره کند آن را که خواستیعنی آن کو خود گذشت از راه راست

هم شود آن را که خواهد رهنماکوست غالب، راست ز او هم کارها

ما فرستادیم موسی را چنانبا عصا و معجزاتی بی کران

قوم خود را تا ز ظلمت سوی نورآوری بیرون نمانی در قصور

پندشان ده آو ر اندر یادشانروزهای حق به استسعادشان

یعنی از آن روزها که بر اُممرفته بر پاداش کفر از رنج و غم

یا ز ایّامی که بودندی اسیرزیر دست قوم فرعون شریر

عارفان گویند هست آن روزهاروزهای وصل عشق آموزها

اندر آن باشد بس از آیات حقبهر هر صبّار شاکر بر نسق

گر بلاء آید بود مؤمن صبورور که نعمت رو کند باشد شکور

یاد کن چون گفت موسی قوم رانعمة اللّٰه اذکروا یا قومنا

نعمتی کانعام کرد او بر شماچون رهاند از آل فرعون دغا

میچشانیدندتان از هر عذابرنج و سختی بیشمار و بیحساب

تیغ بر ابنائتان بگذاشتندوآن زنانتان را به خدمت داشتند

کاهنانشان گفته بودند از وعیدگردد از یعقوبیان طفلی پدید

که کند این مُلک را زیر و زبردولت فرعون از او آید به سر

پس ز اسرائیلیان هر زن که زادگر پسر بُد می بکُشتند از عناد

وین بلائی بود از پروردگارمر شما را بس بزرگ و ناگوار

یاد آرید آنکه کرد اعلامتانحق پی افزونی اِنعامتان

که کنید ار شکر نعمت های مننعمت افزایم شما را بی سخن

ناسپاسی ور کنید از سوء بختمر عذابم ناسپاسان راست سخت

شکر افزاید به نعمت پی به پیتا رساند بنده را بر قرب وی

گفت موسی ای گروه ار ناسپاسمر شما گردید خود با کل ناس

هر که هست اندر زمین از انس و جانبی نیاز است او ز شکر مردمان

از هر آن شکری غنیّ است و حمیدناطقند اشیاء به شکرش بر مزید

پس زیان ناسپاسی بر شماستنی بر آن کو خالق ارض و سماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن از قرآن کریم (سوره ابراهیم) به بیان رسالت الهی و پیامبران، به ویژه حضرت موسی، می‌پردازد. خداوند در این آیات بیان می‌کند که کتابی به فرستاده‌اش نازل کرده است تا مردم را از تاریکی‌ها به سوی روشنایی هدایت کند. کسانی که زندگی دنیا را به آخرت ترجیح می‌دهند و از راه خدا منحرف می‌شوند، در گمراهی خواهند بود. با ذکر داستان حضرت موسی، خداوند به نعمت‌هایش بر قوم او اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که چگونه آنان را از ظلم و ستم فرعونیان نجات داد و باید شکرگزار آن نعمت باشند. در اینجا به اهمیت شکرگزاری نیز اشاره شده و پیامدهای کفران نعمت بیان می‌شود که موجب عذاب خداوند خواهد بود. همچنین بیان شده که خداوند بی‌نیاز است و نیازی به شکرگزاری بندگان ندارد، بلکه شکرگزاری به نفع خود بندگان است. این متن در کل بر اهمیت معرفت به خدا، شکرگزاری نعمت‌ها و سرنوشت کافران تأکید دارد.