شمارهٔ ۱۲۷ ۲ بیت ای آنکه به بنده بهترین دوست توئیوانکس که پناه ماسوا اوست توئی با آنکه ز مغز و پوست بیرونی و پاکهم مغز در این جهان و هم پوست توئی