شمارهٔ ۴۱

۱۰ بیت

گویند که من بر کف در راه تو سر دارماز سر بسرت گر خود عمریست خبر دارم

عرض س و جان کردن باشد عجب از عاشقهست از سر و ننگ آن خاکی که بسر دارم

هیچ از دهنت رمزی با کس نتوانم گفتبا آنکه بهر موئی تقریر دیگر دارم

اندست که می‌بودم بر گردن و گیسویتهجر تو چنانم کرد کاکنون بکمر دارم

طوفانی بحر عشق من دانم و دل زیرااز موج غمت هر دم صد زیر و زبر دارم

هرگز نشوم دیگر پا بند قیامت‌هاتا قامت و رفتارت در مد نظر دارم

لعل لب نوشینت آمد بسخن یادماین شیوه شیرین راز آن تنگ شکر دارم

من دلق ریائی را در میکده‌ها شستمسودای تصوف را ب دامن تر دارم

بالای بلندت کرد چندانکه زمین گیرمزان شاخ صنوبر باز امید ثمر دارم

اندیشه آغوشت می‌کرد صفی وقتیسودای جوانی را پیرانه به سر دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و حالتی که در آن است سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای عشق معشوقش همه چیز را فدای او کرده و برای رسیدن به او از هیچ تلاشی دریغ نکرده است. در عین حال، او از درد جدایی و غم حاصل از فقدان یار سخن می‌گوید و اینکه عشقش مانند طوفانی است که همیشه او را ناآرام کرده است. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در این مسیر، هرگز نباید خود را از عشق و امید خالی کند. در انتها، او به تأثیرات مثبت و منفی عشق در زندگی‌اش اشاره کرده و با وجود تمام مشکلات، هنوز هم به یاد معشوق خود است.