شمارهٔ ۳۹

۱۲ بیت

هیچ شگفتی ز هر چه هست بعالمنیست عجیب‌تر ز چشم خیره آدم

می‌خورد از روزگار نیش پیاپیباز طمع زو کند بنوش دمادم

هر چه کم آری ز دهر خواهی از و بیشهیچ نیابی که کرده بیش تراکم

ماتم یاران نکرد عیش ترا تلخعیش ندیدی که بود قاصد ماتم

جمع کنی مالها بعمر و نبینیبهره از آن جز و بال و حاصل جز غم

جمع تو کردی برنج و خورد براحتآنکه نبودت بهیچ زخمی مرهم

هیچ نگوید که خواجه مرده و از ویبهر من اسباب زندگیست فراهم

هیچ نیاری بیاد آنکه ترا چیستحاصل هستی عمل چو گشت مجسم

هیچ ندانی که آدمی بحقیقتچیست که بر ماسوا سر است و مقدم

رتبه خود را گرفت هر چه ز هستیبهره در آمد چه آشکار و چه مبهم

بر اثر خود بوند انجم و افلاکبر قدم خود روند اشهب و ادهم

اینهمه باشد ولی شگفت‌تر از نقشفکرت نقاش بین و حکمت اسلم