شمارهٔ ۲۱
دانم که زلف از چه خم اندر خم اوفتدتا صید دل به بند غمت محکم اوفتد
جز آن دهان که در سخن آید به آشکاربیرون ز قطره هیچ ندیدم یم اوفتد
چه جای کشته بر تو کند خون دل حلالبر رؤیت ار که دیده صاحب دم اوفتد
باشد زعارض عرق آلودهات مثلآن نو شکفته گل که بر او شبنم اوفتد
سرمست چون ز خانه در آیی و بگذریدر هر قدم سریت ابر مقدم اوفتد
خال لبت بیان معما کند وز اوباشد مگر که مسئله مبهم اوفتد
خوابست اینکه بینمت اندر کنار خویشتا با بشر چگونه پری همدم اوفتد
بر هم مزن دُو طرّه ، که دلهایِ عاشقان،آشفته و شکسته بروی هم اوفتد
تیر نگاهت ارکه صفی را از پا فکندشاید که از کمانه او رستم اوفتد