بخش ۷۲ - بابالحاء الحال
بود حال آنکه بر قلب است واردبمحض موهبت از حق واحد
بدون اجتلابی با تعملچه حزن و خوف و قبض و بسط بالکل
که چون وارد شود ناگاه بر دلهم آید از صفات نفس زایل
چو مثل او ز پی آید بتوفیقنیاید یا دگر چون او بتحقیق
اگر باید بحال خود دوامیشود مر اهل حالت را مقامی