بخش ۵۵ - باب الجیم الجذبه

۸ بیت

بود جذبه اگر پرسی عنایتکر رهرو را رساند بر نهایت

کند او را مهیا هر چه محتاجبه طی منزلست و قطع منهاج

بدون کوشش و جهد و تکلفکه باشد در قصور آن تاسف

ولی آن جذبه رهرو را پناهستنه هر کس قابل جذب اله است

هر آنکو حاضر خدمت نباشدز شه شایسته خلعت نباشد

خداوندا صفی را منجذب کنسوی خود قلب او را منقلب کن

چنان جذبی که از وی در نیایدز دیدارت بخود دیگر نیاید

چنان جذبی که دور از شه نگرددبسوزندش اگر، آگه نگردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جذبه الهی و تأثیر آن بر رهروان راه معرفت و حقیقت است. شاعر بیان می‌کند که اگر جذبه‌ای از سوی خداوند باشد، می‌تواند مسافران را به مقصد نهایی خود برساند و آنها را از هر آنچه نیاز دارند، مهیا کند. این جذبه، بدون نیاز به تلاش و کوشش فرد، برای او پناهگاه می‌شود. اما تنها افرادی که آماده خدمت و جستجو هستند می‌توانند از این جذبه بهره‌مند شوند. شاعر از خداوند می‌خواهد که دل صفی را به سوی خود جذبه کند، به طوری که پس از این تجربه، هیچگاه از یادش نرود و از نزدیک شدن به خداوند دور نشود.