بخش ۴۱۵ - المضاهاه بینالحضرات والاکوان
مضاهات دگر در نص عرفانبما بین سه حضرت گشت و اکوان
خود اکوانرا که ترتیب و حسابستبسوی آن سه حضرت انتسابست
خود امکان و وجوبست آن به نسبتدگرهم جمع ما بین دو حضرت
پس از اکوان هر آنچیزی که نسبتبود سوی وجوب او را بقوت
بود او در وجود اعلی و اشرفبنزد عامه اندر رتبه الطف
حقیقت علوی و روحیست او راو یا ملکیه مر تحقیق جو را
دگر نسبت سوی امکانش اقواستوجود اواخس در رتبه و ادنی است
حقیقت عنصری و سفلی او راستمرکب یا بسیطه در تقاضاست
دگر نسبت سوی امکانش اقواستوجود او اخس در رتبه وادنی است
حقیقت عنصری و سفلی او راستمرکب یا بسیطه در تقاضاست
و گر نسبت بسوی جمع ما بیناشدستش ز انسان باشد آن عین
حقیقت باشد انسانیه او راز انسان باز بشنو وصف و خورا
هر انسان سوی امکانست امیلدر او احکام امکان باشد اغلب
ور انسان امیل او سوی وجوبستبسوی او همه روی وجوبست
در او حکم وجود اغلب روا شدخود او از انبیا و اولیا شد
و گر دروی جهات آمد مساویمگر از مؤمنینش خوانده راوی
بهر سو میل او زین هر دو جانببود در حکم کلی باز غالب
در ایمان شد دلیل ضعف و شدتمظاهاتت بر این نظم است و رتبت