بخش ۳۰۷ - العما

۱۴ بیت

عما در نزد ارباب تصوفاحدیت بود آن بی‌تخلف

کسی او را جز او نشناسد آنجانباشد هیچ ممکن را حد آنجا

باطلاق وجودش انتسابستجال ذوالجلالی را حجابست

یکی هم واحدیت را عما گفتنگویم من ادب را کو خطا گفت

مراد این بوده وین خود ناتمام استکه معنی عما بیشک غمام است

غمام آن بین ارض و آسمانستخود این معنی بچشم حس عیانست

پس او بین سماء احدیتبود خود با زمین خلق و کثرت

مساعد نیست این معنی خبر راکه پرسیدند آن فخر بشر را

ز قبل از خلق رب ما کجا بودنبی فرمود در عین عما بود

پس آن حضرت که باشد واحدیتعما نبود بود مبدای کثرت

خود آنحضرت که باشد واحدیتعما نبود بود مبدای کثرت

خود آنحضرت تعین راست لایقمحل کثرت و وضع خلایق

بود مخلوق پس خود هر تعیننخستین عقل باشد با تمکن

کما قول نبی سلطان ابرارنباشد در عما از خلق آثار

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به توصیف مفهوم "عما" در فلسفه تصوف و وحدت وجود می‌پردازد. در اینجا، "عما" به معنای احدیت و اصل وجود بیان می‌شود که از آن هیچ چیز و هیچ موجودی مشخص نیست. در این حالت، هیچ حد و مرزی برای موجودات وجود ندارد و وجود حقیقی تنها مختص به خداوند است. نویسنده اشاره می‌کند که "عما" به عنوان واسطه‌ای میان عالم آسمان و زمین قرار دارد و از آن جاست که کثرت و تفکیک به وجود می‌آید. همچنین، عما به عنوان نقطه شروع کثرت و موجودات مختلف شناخته می‌شود. پیامبر نیز در این راستا به این موضوع اشاره کرده که قبل از آفرینش، خداوند در حالت عما بوده است. در نهایت، متن نتیجه می‌گیرد که وجود مخلوقات و هر تعینی ناشی از وجود آن "عما" است و این مفهوم عمیق‌تر از صرف وجود خارجی آثار خلق است.