بخش ۲۶۵ - عبدالمعید

۱۰ بیت

دگر از اولیا عبدالمعید استکه هر دوم بر حقش عودی جدیداست

کند حق آگه او از معادشبعود خلق و خویش است اعتمادش

چو بیند بر حق اشیاء را اعادتدهد دل را بسوی عود عادت

بر او روشن شود حال عواقبکه امر عاقبت را یافت واجب

بحسن حال خود کوشد ز اقبالکه بیند بوده نیکو اصل احوال

نبود آنجا بجز خیر و سعادتکند کسب سعادت را زیادت

باذن حق نماید عود برویهمان اذن است است کورا آید از پی

نباشد اذن حق بر کسب حالیکه معدوم است اصلش هم ضلالی

ز دریا آب در جوئی روان شدبجو با تیرگیها تو امان شد

بدریا گر کنی برگشت از جونه بینی آب خود جز صاف و نیکو

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره مفهوم بازگشت به حقیقت و سعادت در زندگی است. شاعر به اهمیت درک و آگاهی از معاد و عاقبت امور اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که وقتی انسان به حقیقت اشیاء و عواقب کارهایش آگاه شود، دلش به سوی حقیقت و عادت‌های نیکو گرایش می‌یابد. همچنین، تاکید می‌کند که در نهایت تنها خیر و سعادت در عشق و ایمان به حق موجود است. اگر کسی از این مسیر منحرف شود، به حالتی ناپایدار و نادرست دچار می‌شود. شاعر به تشبیه آب روان در جوی اشاره می‌کند که اگر از دریا دور شود، دیگر نمی‌تواند به حالت اولیه خود برگردد و تنها در کیفیت خوب و روشن باقی خواهد ماند.