بخش ۲۳۳ - عبدالسمیع و البصیر
بود عبدالسمیع آنکس که ز اشیاءنیوشد صوت حق با سمع معنا
ز هر شیئی نیوشد صوت خاصیکه در آن رتبه دارد اختصاصی
بعین سمع هم عبدالبصیر استکه ز اشیاء دید حق را ناگزیر است
هر آن کز گوش حق بشنید ناچارز چشم حق ببیند هم در آثار
حق او را مظهر سمع و بصر کردباو خود را از این دو جلوهگر کرد
پس او بیند در اشیاء ذات حق رانیوشد هم ز حق آیات حق را
همان چشمی که اول ذات خود دیدهمان گوشی که صوت خویش بشنید
تجلی کرد و ز اشیاء جلوه گر گشتهر آن شیئی عین آن سمع و بصر گشت
هر آن کز حق چنین صاحب نظر شدبخاصه مظهر سمع و بصر شد
به بیند حق ز هر شیی خود نمائیکند در عین قدس و کبریائی
بمعنای دگر سمع و بصر رابهر جنبنده او بخشد اثر را
چه حق فرموده از صدق ضمیرشتجلی از سمیع و از بصیرش
نیوشد آن دعا کز حق تمناباستعداد خود دارند اشیاء
کند حق هم ز فیاضی اجابتنگردد رد بدر گاهش انابت
به بیند هم زهر شیئی آنچه خودخواستبود تشریف آن بر قامتش راست
هر آنچیزی که از حق او طلب کردز حق بگرفت و در اخذش طرب کرد
کسی کاین نکته یابد در شهودشسمیع است و بصیر از حق نمودش