بخش ۲۲۴ - عبدالرزق

۱۴ بیت

ولیی عبد رزاقش بود نامکه از حق یافت رزقش وسعتی تام

کند پس بر عبادالله ایثاربرزق خویش و دارد شکر ازینکار

اگر خواهد دهد از نیم نانیبعمری رزق بر خلق جهانی

شوند ار خلق یکجا مهیمانشنیاید هیچ کم از سفره نانش

از آن رزق مبارک کش خدادادبایثار او بکل ماسوا داد

کسی کو یبسط الرزقش نصیب استبفیض من یشاالله قریب است

حق از خیرش جهانرا کرد آبادبرزق خلق بسط از خیر او داد

دهد رزاق مطلق بر خلایقهر آن رزقی که در حالیست لایق

بود رزق بدن ماکول و ملبوسدگر هم رزق حس ادراک محسوس

بود رزق خیال ادراک عالیبر اشباح و صورهای خیالی

خود آن از ماده باشد مجردبمعنی دون مقدار اینست در حد

بتحقیق محقق رزق و هم استمعانیی که جزئی نزد فهم است

دگر هم رزق عقل است ار که دانیعلوم حقه و آن کلی معانی

بود پس واسطه کل عبد رازقرسد هر رزق از وی بر خلایق

خلاصه

هوش مصنوعی: عبد رزاق، که نامش ولیی بود، از حق نعمت زیادی یافته و به بندگان خدا ایثار می‌کند. او با سخاوتش شکرگزاری نموده و اگر بخواهد، حتی نیم نان خود را به دیگران می‌دهد که در نتیجه‌اش، رزقش برای خلق بسیار زیاد می‌شود. دعوت به مهمانی از طرف او هیچ کمبودی از سفره‌اش ایجاد نمی‌کند. او با یاری از خداوند به انسان‌ها رزق خود را گسترانیده و با سخاوتش جهان را آباد کرده است. رزق شامل نیازهای مادی مثل غذا و لباس است، همچنین حس‌های ادراکی و تخیلات عالی نیز از دیگر انواع رزق محسوب می‌شوند. این رزق‌ها همه از وجود او نشأت می‌گیرند و در حقیقت، هر کدام معنایی خاص دارند. در نهایت، عبد رزاق واسطه‌ای است که رزق بر دیگران می‌رسد.