بخش ۲۱۲ - عبدالسلام

۱۹ بیت

ولیی باز کو عبدالسلام استتجلی از سلامش بر مدام است

بود آنکس که حق دارد سلامتدل او را ز نقص و عیب و آفت

دگر هم اندر آشنا و علامتبود هر جا سقیمی زو سلامت

در اینمعنی گرت ذوقیست لایقنمایم باز رمزی از دقایق

خود این تحقیق مخصوص خواص استکه از حقشان در ادراک اختصاص است

حق از وصف سلامش بر علامتز هم اضداد را دارد سلامت

شد اجماع عناصر در مزاجیبهم باشند خوش بی اعوجاجی

زهم باشند بر یک حال سالمبیکدیگرنه از وجهی مزاحم

حیات خلق کین سان بر نظام استبپا زین اجتماع مستدام است

بود در یک بدن صد گونه آفتسلامت یابد از حق زان مخافت

نبود از آن سلامتهای دائمنبد چشم از نگاه خویش سالم

دگر آفات بیرونی خود افزونبود از موج بحر و ریگ هامون

بدینسان سایر اشیاء که هر یکفزون دارند هر آنی مهالک

وزد در باغ و بستان باد سختیبنادر برگی افتد از درختی

چنان هر برگ و بیخی هست محکمکه از بادی نیابد هیچ ماتم

حقش دارد سلامت ورنه بر بادشدی آن کشته‌ها از بیخ وبنیاد

هزاران کشتی از دریا بساحلرسد با آنکه بر غرق است قابل

بدینسان هر وجودی در مقامشبود سالم خود از اسم سلامش

در این معنی دهم گر داد مطلببباید بحرها گشتن مرکب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم سلامت و تأثیر آن در موجودات و پدیده‌ها می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که شخصی به نام عبدالسلام تجلیی از سلام و صحت است و اصل سلامت به حق باز می‌گردد. او به ارتباط میان سلامت و عدم آلودگی اشاره می‌کند و می‌گوید هر چیزی که در بستر خود سالم باشد، از آفات محفوظ خواهد ماند. همچنین تأکید می‌شود که سلامت دایمی وجود ندارد و عوارض بیرونی می‌توانند به آن آسیب برسانند. شاعر با استفاده از مثال‌های طبیعی، مانند درختان و کشتی‌ها، به این نکته می‌پردازد که هر وجودی در جایگاه خود می‌تواند از اسم سلام بهره‌مند شود و برای دستیابی به درک عمیق‌تر این موضوع، نیاز به دریا و عمق بیشتری از تفکر است.