بخش ۱۹۵ - فرقه من المتعرفین

۱۵ بیت

یکی اندر لباس عارفانستولی بی‌نور قلب و ذوق جانست

دهد بر خود به تنها دادن عرفانکه آیم از قیاس آباد عرفان

منم آبکس که عارف بوسعید استکمالم در جنید و با یزید است

کدامین عارف او از من فزون بودمرا عقلست و ذوالنونرا جنون بود

چنان وارسته و بی‌بند و بارمکز ابراهیم ادهم هست عارم

زنم گر یک نفس در حالت شوردرآید از دهانم صد چو منصور

رساند نفس دونش تابجائیکه غیر از خود نمی‌بیند خدائی

بخود گوید ترقی کرده عالمتوئی از اولیا افزون و اقدم

پیاده هم نبرد صد سواریبعرفان واحدی بیش از هزاری

سبیلت گر کم است از ریش چندیبآن پیوندکن از ریش خندی

سکوت و سبلت و چشم خمارتبود همواره در عرفان بکارت

نبوده عارفی را در زمانیچنین گیرنده رخسار و بیانی

بود شأنت فزون از اینکه عارفتو را خوانند ارباب معارف

غرض بینی چندانش در تعریفکه گوئی خاص او باشد تصوف

مثال غوره نارس که بگذشتز انگور و بخم نارفته می‌گشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی فردی است که خود را عارف می‌داند، اما فاقد نور و عمق عرفانی است. او به خود می‌بالد که می‌تواند خود را در میان عارفان بزرگ جا بدهد، در حالی که به واقعیتی سطحی دست یافته است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چنین شخصی با خودخواهی و خودبزرگ‌بینی، به گمان خود از دیگر عرفا برتر است، در حالی که او در درون باطل و بی‌روح است. شاعر به توصیف عارفی می‌پردازد که با ظاهری خاص و بی‌نظیر در عرفان شناخته می‌شود، و می‌گوید که این نوع ظاهر و ادعا در عرفان ارزش واقعی ندارد. او به مقایسه افرادی مانند بوسعید، جنید و یزید می‌پردازد و بیان می‌کند که در حقیقت عقل و درایتِ خود را بر دیگران برتری می‌داند. در نهایت، شاعر به اشتباه این افراد در درک واقعی عرفان اشاره می‌کند و می‌گوید که بسیاری خود را عارف می‌دانند، در حالی که از حقیقتِ عمیق عرفانی دور هستند.