بخش ۱۴۰ - سرالربوبیه

۱۷ بیت

یک از سر ربوبیت بتحقیقز من بنیوش و از دل دار تصدیق

بود موقوف تعیینش بمربوبکه لابد برد و نسبت اوست منسوب

یکی مربوب باشد زان دو نسبتکه در اعیان ثابت داشت غیبت

خود از وی غیر نامی در قلم نیستبجز اعیان ثابت در عدم نیست

بود موقوف بر معدوم معدومخود این بر اهل تحقیق است معلوم

ز قول سهل گویند اهل عرفانربوبیت ورا سریست پنهان

که گر ظاهر شود آنسر قابلربوبیت شود البته باطل

ز محیی ‌الدین بود این نکته تعبیرکه ظاهر را بزایل کرده تفسیر

شود یعین اگر زایل خود آن سرربوبیت شود باطل بظاهر

ببطالان حکم از آنره کرد کاملکه موقوف علیه اوست زایل

دگر گوید صفی بر وجه تحقیقچو حقش در معانی داده توفیق

بود سر شرط آن مستور بودنز اظهار و نمایش دور بودن

اگر ظاهر شود از اصل سر نیستبود سر مستتر، وان مستتر نیست

پس او از معنی خود گشته موضوعبر او اطلاق سر نهی است و ممنوع

چو اینعالم بترتیب است موجودوجود جمله هم در علم مشهود

بود سر ربوبیت همان علمنخواهد گشت ظاهر در عیان علم

اگر ظاهر شود فرض محال استبحال خویش ثابت در کمال است

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به بررسی مفهوم ربوبیت و رابطه آن با علم و وجود می‌پردازد. نکته اصلی این است که ربوبیت، که به معنای سرپرستی و مدیریت است، به شدت به پنهان بودن وابسته است. اگر این سر را ظاهر کنیم، ربوبیت باطل می‌شود. متن اشاره می‌کند که این نکته به نقل از محیی الدین تعبیر شده است و به معنای این است که وجود حق، باید به صورت مستور باقی بماند. همچنین توضیح می‌دهد که علم به عنوان یک حقیقت مستتر، پایه‌گذار ربوبیت است و تا زمانی که این حقیقت در عیان ظاهر نشود، ربوبیت معتبر خواهد ماند. در نهایت، این تحلیل به رابطه پیچیده‌ای که میان علم، وجود و ربوبیت وجود دارد، پرداخته و نشان می‌دهد که اگر این مفاهیم به درستی درک نشوند، ممکن است دچار کمال و نقص شوند.