شمارهٔ ۴ ۲ بیت بگذاشت مرا دو مه که زان چشم سیاهمردم همه ز انتظار یک نیم نگاه در دیده و دل شوق و غمت جای گرفتچندان که دگر نه جای اشک است و نه آه