گنج

شمارهٔ ۱۲

۲ بیت
گفتی ز چه دوش آن همه جاری کردیوز ناله ی خود مرا به جوش آوردی
زخمی که ز تیر غمزه راندی به دلمگر برتو زدند و زنده ماندی مردی