شمارهٔ ۲۸
ای شه مظلوم حسین وای وایبی کس و محروم حسین وای وای
در ره تسلیم و رضا جز توکیستجان به وفا کرده فدا جز تو کیست
بر سر بازار ولا جز تو کیستمشتری جنس بلا جز تو کیست
غرقه ی دریای فنا وای وایتشنه ی صحرای بلا وای وای
سر ز بدن مانده جدا وای وایرفته سوی ملک بقا وای وای
خیل زنا صف به صف آراستندقتل ترا یک تنه برخاستند
حرمت و جاه تو فروکاستندذل تو عزت خود خواستند
خسرو اقلیم الم وای وایسرور بی خیل و حشم وای وای
کشته ی شمشیر ستم وای وایتشنه لب وادی غم وای وای
قودم دغا قدر تو نشناختندرایت حرب تو برافراختند
نخل تو از پای در انداختنداسب ستم بر بدنت تاختند
یوسف گل پیرهنم وای وایکشته خونین کفنم وای وای
بلبل شیرین سخنم وای وایطوطی شکر شکنم وای وای
اهل جفا بهر تو اندوختندهر چه جفا و ستم آموختند
ز آتش خشمی که برافروختندخیمه و خرگاه ترا سوختند
میر علمدار توکو وای وایلشکر و انصار توکو وای وای
مادر غم خوار تو کو وای وایباب وفادار تو کو وای وای
چون تو به سوادی غم افتاده کیستدرد و بلا را چو تو آماده کیست
تن به دواهی همه در داده کیستدل به شهادت چو تو بنهاده کیست
شاه ملایک سپهم وای وایغرقه به خون بی گنهم وای وای
سر به زیر خاک رهم وای وایخفته به خاک سپهم وای وای
رخش به عزم جدل انگیختیگرد عزا بر رخ ما ریختی
خاک به خون بدن آمیختیخاک سیه بر سر ما بیختی
بی تو چه سازدم به جهان وای وایکز توصبوری نتوان وای وای
خاک مرا بر سر جان وای وایزیست کنم بی تو چسان وای وای
روی بدان وجه خدایی کنمزین پس از آن باب گدایی کنم
در غم او نوحه سرایی کنمنوحه سرایی چو صفایی کنم
تا ز غمم باز خرد وای وایبنده ی خویشم شمرد وای وای
از سر جرمم گذرد وای واینام گناهم نبرد وای وای