شمارهٔ ۲۲۰
رسد چندانکه از ترکانم آزارکند مهر تو افزون در دلم کار
ز دیدار توام باور شد امروزکه حور این نشئه نیز آید پدیدار
نه سروت می توان گرفتن به قامتنه ماهت می توان خواندن به رخسار
کدامین ماه می گنجد در آغوشکدامین سرو می آید به بازار
چه سرو است آنکه بارش ماه و خورشیدچه ماه آنکه برجش باغ و گلزار
تنک ریزی چو فرمایی تبسمشکر بیزی چو بازآیی به گفتار
شکر خندت تنک ریزد به خرمنشکر بیزت شکر ریزد به خروار
جدا گشتن برایت آنقدر سهلکه از رویت جدایی سخت و دشوار
دمی را هم غنیمت دان صفاییکه در دنیاست حور العین ترا یار