شمارهٔ ۳

۹ بیت

به دست اگر چه متاعی به جز گناه ندارمولی چه چاره که غیر از درت پناه ندارم

هم از تو پیش تو نالم خلاف مردم عالمکجا روم که جز این در گریزگاه ندارم

کسی نداد پناهم تو ره به خویشتنم دهکه آشکار و نهان جز سوی تو راه ندارم

بهای وصل تو بسیار و من بضاعتم اندکبه خورد عشق دریغا که دستگاه ندارم

از این نوای دمادم وز این سرشک پیاپیبه دیده اشک نماند و به سینه آه ندارم

بریز خون من امشب کجا مجال تظلممرا که روز قضا جز یکی گواه ندارم

به یمن عشق تو عمری است ای گدای تو شاهانکه هیچ بیم و امید از گدا و شاه ندارم

گرم ز فرط کرم رو سفید خواهی و فارغبه حشر واهمه از نامه ی سیاه ندارم

به تاج زر نتوان سر ز راه برد صفائیمرا که بر سر کویش به سر کلاه ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس ناچاری و تنگدستی خود را بیان می‌کند. او می‌گوید اگرچه جز گناه چیزی به دست ندارد، اما به جز درگاه خداوند پناهی ندارد. او از درد و رنج خود به خدا شکایت می‌کند و به نبود کسی برای پناه بردن اشاره می‌کند. شاعر بهای وصال معشوق را زیاد می‌داند، اما از نظر مالی فقیر است و از این رو به عشق خود می‌نگرد. او از اشک و آوای دلش سخن می‌گوید و می‌فرماید که در روز قضا تنها یک گواه دارد. شاعر درود و شکرگزاری خود را از عشق به خدا ابراز می‌کند و تاکید می‌کند که هیچ ترسی از حکمت و قضا ندارد، زیرا در عشق او سرافراز است و احساس رنج می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که برای رسیدن به مقامات، نیاز به ثروت و زر ندارد و تنها عشق به معشوق برایش کافی است.