شمارهٔ ۸۶

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ل۱۵ بیت

زد دست سلطان دولت دوش از تجلی در دلشد فتح باب تجلی بر ناظر منظر دل

تا سوز عشق تو آموخت آهی چو آتش برافروختاز آتش آه دل سوخت بر آسمان اخر دل

بگشود دل باب مستی ما را گه می پرستیدر نیستی دست هستی تا حلقه زد بر در دل

دل تاخت رخش درایت در کشور بی نهایتتا زد شه عشق رایت بر ساحت کشور دل

ای جان مستان رویت سرگرم خمر سبویتیک قطره از آب جویت دریای پنهاور دل

من غرق بحر خطابت خضرست جویای آبتای روی چون آفتابت مرآت اسکندر دل

چشم تو مخمور خوابست یا نیم مست از شرابستلعل تو با آنکه آبست افزوده بر آذر دل

پر خم نمودی رسن را زلف شکن در شکن رابردی دل و دین من را ای ترک غارتگر دل

با آنکه بس نازنینی با جان عاشق به‌کینیبر چشم دل گر نشینی کی میشود باور دل

ای گوهرت جان مرجان عشق تو چون لعل در کاندر سر و در سینه جان در جان و در جوهر دل

از دست من دل ربودی بر آتش دل فزودیبی پرده گویم تو بودی مبنای شور و شر دل

شد طوبی خلد انگشت زین آتش و حور شد زشتزردشت عشق تو تا کشت سرو تو در کشمر دل

باشد دل و جان آگاه آئینه روی اللهشد سینه سالک راه گنجینه گوهر دل

دوش از سر دار توحید دل زد ندای اناالحقروح القدس گفت این راز در گوش پیغمبر دل

دیدیم راز فنا را پرواز عرش بقا راعشق رخ او صفا را پای دلست و پر دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف عشق و حالتی روحانی است که شاعر در آن از زیبایی‌های عشق و تأثیر آن بر دل و جان صحبت می‌کند. شاعر از سوز و آتش عشق سخن می‌گوید که او را به مستی و شوق می‌کشد. عشق به معشوق به گونه‌ای عمیق و رازآلود توصیف شده که دل را از دنیا جدا و به سمت خدا و حقیقت راهنمایی می‌کند. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حضور او چقدر بر دل و جان او تأثیر گذاشته است. در نهایت، اثر عشق را در شناخت و کم ترسی از فنا و بقا آشکار می‌سازد. این شعر به عمق تجربه عاطفی و روحانی عاشق پرداخته و به گنجینه‌ای از احساسات و رازهای عشق اشاره دارد.