شمارهٔ ۵۶۶
دارم ز باده چشم تمنای بیخودیساقی بیار ساغر و مینای بیخودی
کشت جنون ز خون جگر آب می خوردداغ دلست لالهٔ صحرای بیخودی
در عین سجده دست دهد بیخودی اگرمالم چها جبین به کف پای بیخودی
در ساحل خودی دل زاهد فسرده شدیارب حواله ساز به دریای بیخودی
هر لحظه می روم ز خود اما نمی رودیک ساعت از سرم سر سودای بیخودی
بیرون بیا ز خانه و بنمای رو به خلقبنشین و خوب ساز تماشای بیخودی
دیوانه وار تا سر کوی خیال اوهر دم روم ز خویش به دعوای بیخودی
می ها کشیده ایم سعیدا به یاد دوستدر لاله زار دامن صحرای بیخودی