شمارهٔ ۵۱۷
منم نادان تو دانایی چه گویمز حال دل که بینایی چه گویم
ز دست نارسا و بخت کوتاهبه پیشت سرو بالایی چه گویم
دلم را جستجویت تشنه تر کردسحاب لطف و دریایی چه گویم
تو را می خوانم و جان می کنم صرفاگر خود بی طلب آیی چه گویم
از آن لب شکوه ها دارم نهانیبرآید گر تمنایی چه گویم
شکایت های چشم می پرستتبه خود هرگز نمی آیی چه گویم
تو کردی در جهان اسرار ما فاشسعیدایی سعیدایی چه گویم