شمارهٔ ۴۷۴
همچو گرداب در قفای خودمگرچه سرگشته ام به جای خودم
با بد و نیک کس چه کار مراراهبم در کلیسای خودم
به امید ثمر نه بی برگممن نیم گرچه بینوای خودم
نیست گشتم به هست پیوستمبیخودم گرچه با خدای خودم
می کنم جنگ و صلح، خود با خودشکن سنگ مومیای خودم
نیستم احتیاج با دگریگرچه شه نیستم گدای خودم
در ره دوست تا قدم زده امبی تکلف که خاک پای خودم
سعد و نحس خودم سعیدا خودگاه جغد و گهی همای خودم