شمارهٔ ۴۴۷

قافیه: قگل۶ بیت

گر شوی واقف تو ای بی حاصل از اسرار دلحال دنیا و مافیها کنی در کار دل

از تماشای دو عالم چشم می بستی دگرگر تو بینا می شدی بر دیدهٔ بیدار دل

زهرهٔ شیران شود آب از پی اش در راه عشقبی جگر کی می تواند بود یک دم یار دل

عرش می لرزد ز آه سینهٔ صاحبدلانزینهار ای دل نیفتی در پی آزار دل

بار مجنون کی تواند ناقهٔ لیلی کشیدطرفه سنگین است در راه محبت بار دل

عمرها شد بر در دل کار او رفت است و روبای خدایا بر سعیدا وانما دیدار دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمق و رازهای دل و عشق می‌پردازد. شاعر به شخصی می‌گوید که اگر به اسرار دل و حال دنیا پی ببرد، می‌تواند دنیای جدیدی را ببیند. او تأکید می‌کند که حقیقت عشق بسیار عمیق و درخور تأمل است و برای درک آن، باید از تماشای ظواهر بگذرد. همچنین اشاره می‌کند که در مسیر عشق، انسان‌ها باید از درد و رنج بگذشت و از قبل برآیند، زیرا این راه بسیار سنگین و دشوار است. در نهایت، شاعر از خدا می‌خواهد تا به او دیدار دل را عطا کند و به خوشبختی نائل آید.