شمارهٔ ۴۰۴
بریده‌ام ز دو عالم به ارهٔ اخلاصکه تا رسد به کفم برگ سدرهٔ اخلاص
چو نیست معنی اخلاص، کی به کار آیداگر هزار بخوانی تو سورهٔ اخلاص
در آفتاب قیامت پناه می خواهیز روی صدق به دست آر سایهٔ اخلاص
ز مخلصان سر زلف آن پری روییمگره گشای دل ماست طرهٔ اخلاص
زهفت خوان فلک وسعتش گشاده تر استچه همت است خدایا به سفرهٔ اخلاص
ز چرب و نرم خسیسان روزگار، سعیدهزار مرتبه به خشک سفرهٔ اخلاص