شمارهٔ ۳۱۰
[تیر] ماهت فصل نوروزی کندبوریاباف تو زردوزی کند
روز مهرت عالم آرا می شودشب نجومت مشعل افروزی کند
گر بگیری دست هر گم گشته ایگمرهان را او قلاوزی کند
گر سگی را بر در خود ره دهیاو ز یمن همتت یوزی کند
عشق را با عقل در یک دل مکنشیر را روبه بدآموزی کند
درد می خواهد که پرسد خاطرمداغ می خواهد که دلسوزی کند
ای سعیدا هر چه می خواهی از اواو ز خوان همتش روزی کند