شمارهٔ ۳۰۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وشمیزند۵ بیت

نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزندعاشقان بیشتر از گرمی صحبت سوزند

شمع مومی چه کنی با دل سنگی که توراستندهد نور چراغی که به تربت سوزند

حسن یوسف چو شود روی بروی رخ یارچون چراغی است غریبان که به غربت سوزند

دل به جان سوخت چو هندو که پس از سوختنشای بسا دوست که خود را به محبت سوزند

هیچ گه باغ شهیدان نبود بی گل داغاین چراغی است سعیدا که به نوبت سوزند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و عذاب‌های ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر به تشبیهاتی مانند پروانه و شمع اشاره می‌کند که همگی به نوعی از سوز عشق سخن می‌گویند. عشق، گرما و شور شدیدی دارد که عاشقان را می‌سوزاند. همچنین به اختلاف بین عاشق و معشوق اشاره می‌کند و اینکه برخی عشق را با وجود درد و سوختن تحمل می‌کنند. شاعر در نهایت به این نکته می‌پردازد که در میان شهدای عشق، همیشه غم و داغ وجود دارد و عشق اگرچه دردناک است، ولی به نوعی درخشان و زیبایی نیز دارد.