شمارهٔ ۳۰۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارخودند۱۰ بیت

دار نی در کشتن منصور برپا کرده اندحرف حق را در میان خلق، بالا کرده اند

اهل عقبی در تلاش جاه و حب آرزوتهمت بیهوده بر ارباب دنیا کرده اند

قطرهٔ چندی که از چشم فلک افتاده استبحر را نادیدگان نسبت به دریا کرده اند

مهوشان چون زنگیان آیینه ها اشکسته انددر نظرها تا تو را آیینه سیما کرده اند

در گلستان جهان بر هر گلی اهل نظرجز به عبرت ننگرد چشمی که بینا کرده اند

بر جبین خویش از چین صد گره بربسته انداهل دنیا گر ز کاری عقده ای واکرده اند

اهل همت را نوازش سخت رنجانیدنی استدوستان بیهوده نی در ناخن ما کرده اند

سرو را در وجد آوردند و گل را در سماعدر چمن هر جا که ذکر جام و صهبا کرده اند

سالکانی را که در قید سلوک افتاده اندسوزن عیسی است هر خاری که در پا کرده اند

رنج ها بردند استادان به تبدیل صفاتتا در این عالم وجودی را سعیدا کرده اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان پیچیدگی‌ها و مشکلات زندگی بشر می‌پردازد و انتقادی به رفتارهای جامعه دارد. شاعر به کشتن منصور اشاره می‌کند که نمادی از حقیقت و حق است و به طور کلی از بی‌اعتنایی به حقایق در میان مردم می‌گوید. او به کوشش اهل دنیا برای دنبال کردن جاه و آرزو اشاره می‌کند که باعث تهمت زدن به دیگران می‌شود. شاعر همچنین به عمق اندوه و مشکلاتی که از ناآگاهی به وجود آمده است، می‌پردازد و تذکر می‌دهد که برخی از افراد به زیبایی‌های دنیا توجهی ندارند و از حقیقت غافلند. از طرفی، او به رنج‌هایی که در راه کمال و سلوک وجود دارد، اشاره کرده و به زحمت‌های استادان در تربیت شاگردان می‌پردازد تا آنها را به انسانی با اراده تبدیل کنند. به طور کلی، شعر به نقد جامعه و جستجوی حقیقت در زندگی می‌پردازد.