شمارهٔ ۲۳۶

قافیه: اندارد۶ بیت

چه شور است این که دل از دست آن نامهربان داردکه جای مغز جسم من نمک در استخوان دارد

چسان مستور دارم عشق را واعظ مپوش از منکه حق را در مسلمانی مگر کافر نهان دارد

ز خواب غفلتم بیدار گردانید فریاد درا امشبصدای اهل دل در گوش اهل ذوق جان دارد

چه غم دارد ز خیل آهوان، لیلی در این صحراچو مجنون ناله سوزد دردمندی را شبان دارد

چسان نسبت دهم پروانه را ای شمع با سوزتتو آتش بر زبان داری و او آتش به جان دارد

نمی دانم سعیدا کین اخوان از چه رو باشدکه [گویی] [یوسفی] با خویشتن این کاروان دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حسرت و درد دل خود نسبت به یک معشوق نامهربان سخن می‌گوید. او به شدت تحت تأثیر عشق قرار دارد و نمی‌خواهد که این احساس را پنهان کند. شاعر همچنین به بیداری و آگاهی اشاره می‌کند و از صدای اهل دل که او را از خواب غفلت بیدار کرده‌اند، صحبت می‌کند. او به غم و اندوه مجنون نسبت به لیلی اشاره می‌کند و مفهوم عشق و دلبستگی را عمیقاً حس می‌کند. در انتها، شاعر به نوعی تضاد بین شخصیت‌های مختلف اشاره می‌کند و راز و رمزهای عشق را بیان می‌کند. این شعر به طور کلی بیانگر الفت، درد و سوزی است که ناشی از عشق و جدایی است.