شمارهٔ ۱۴۵
کرم عام تو با محرم و بیگانه یکی استهمچو خورشید که در کعبه و بتخانه یکی است
رنجش عاشق و معشوق به هم ساختگی استدر حقیقت سخن شمع به پروانه یکی است
باده طفلی است که با پیر و جوان می بازدمی چو آمد به میان عاقل و دیوانه یکی است
واحد است اهل همه، لیک دویی در عدد استگرچه صد دانه بود سبحه ولی دانه یکی است
ای سعیدا مکن اندیشه که در گوش کریمذکر توحید تو و نعرهٔ مستانه یکی است