شمارهٔ ۱۱۶
در مبند بر رویم سجده گاه من این استابروی تو را نازم قبله گاه من این است
یاد می کنم او را می روم ز یاد خودسخت تیزگامم من جلوه گاه من این است
گفتگوی بدگو را کی قبول می سازد؟با گدا سری دارد طرز شاه من این است
وقت عرض حال خود مطلب از دلم تا لبنارسیده می سوزد کار آه من این است
گوشهٔ خراباتی یا بنای ویرانیگاه خلوت آن خلوت خانقاه من این است
زخم تیغ ابرویت از دلم نگردد بهدیده ام تو را روزی زان گواه من این است
در گل و ملی پیدا آفتاب و ماهی توبا چه نام خوانندت اشتباه من این است
یاد دوست می سازم ذوق نشئه می یابممی روم ز خود هر دم شاهراه من این است
از رخ بتان دیدن وز می نهان خوردنتوبه کی کنم هرگز گر گناه من این است
در جزا سعیدا را آرزوی دیگر نیستبس بود اگر گویی دادخواه من این است