شمارهٔ ۱۰۹

قافیه: وشمناست۷ بیت

چشمم ز گریهٔ دل ناکام روشن استتا می چکد ز شیشه میم،‌ جام روشن است

بر تربت گرفته دماغان هجر اودایم چراغ روغن بادام روشن است

شمع حیات صبحدم از هر که شد فنادیدم به جای او دگری شام روشن است

سر تا به پا لطافت معنی است قامتشآری که شعله را همه اندام روشن است

اظهار سوز دل به زبان احتیاج نیستدر خانه آتشی است که تا بام روشن است

فیضش به خاص و عام رسد هر کجا که هستآن را که همچو شمع سرانجام روشن است

نوبت رسد شبی به سعیدای بینواامروز گرچه شمع نکونام روشن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و غم ناشی از دوری می‌پردازد. شاعر از اشک‌ها و روشنایی‌های ناشی از آن می‌گوید که همچنان دلش را روشن نگه می‌دارد. او اشاره می‌کند که بر روی تربت یار گمشده‌اش، چراغی روشن است و با وجود مرگ، یاد او همچنان زنده است. شاعر از لطافت و زیبایی یار سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که احساس سوز دل نیازی به بیان ندارد، زیرا آتش عشق در دلش شعله‌ور است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که فیض و نور یار شامل حال همه می‌شود و امیدهایی که در دلش وجود دارد، با وجود مشکلات، همچنان روشن باقی مانده‌اند.