گنج

شمارهٔ ۶۵

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)
(چون سرو و بید سایه من دام عشرت استهر چند میوه نیست درین بوستان مرا)
(از وصل گل مرا چه تمتع، که شرم عشقدارد چو بیضه در بغل آشیان مرا)