شمارهٔ ۳۶۴
رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند
چو آفتاب، مرا چند دربدر غم عشقبه زیر خیمه نیلوفری بگرداند؟
علاقه هاست به من دام را، نه آن صیدمکه گرد خویش مرا سرسری بگرداند
چو آفتاب ز سیمای گوهرم پیداستکه آب در نظر جوهری بگرداند