پرش به محتوا

گنج

گنج›صائب›مطالع›شمارهٔ ۲۵۷

شمارهٔ ۲۵۷

قافیه: یزد۱ بیت

تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزدز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تبسم و لبخند صحبت می‌کند که می‌تواند به زندگی و شادابی انرژی ببخشد. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی و جذابیت درونی، مانند آتش یاقوتی، می‌تواند از وجود آدمی ساطع شود و تاثیرگذار باشد. در واقع، این شعر به قدرت و زیبایی درونی انسان و تأثیر آن بر دنیای بیرون اشاره دارد.

پیشینشمارهٔ ۲۵۶ پسینشمارهٔ ۲۵۸

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی