شمارهٔ ۳۴ - در افتتاح پل خواجو
اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است
باده چون سیل ز هر چشمه روان گردیده استکمر پل ز می لعل، بدخشان شده است
از گل و شمع که افروخته و ریخته استکهکشان دگر از خاک نمایان شده است
چون مه عید که گردد ز شفق چهره فروزطاق ها از می گلرنگ فروزان شده است
عالم آب، دو بالا شده از عشرت پلشادی و عشرت ایام دو چندان شده است
رنگ سیلاب طلایی شده از نور چراغچشمه ها مشرق خورشید درخشان شده است
می دهد یاد، سر پل ز خیابان بهشتشمع و گل، چهره حورست که تابان شده است
بادبانهاست پی کشتی دریادل میسایبان ها که ز اطراف نمایان شده است
شده چون قوس قزح هر خم طاقی رنگیناز تماشا پر و بال نگه الوان شده است
زنده رود از کف مستانه که بر لب داردجوی شیری است که در خلد خرامان شده است
از رگ ابر، هوا چنگ به دامان دارداز گل سرخ، زمین چهره مستان شده است
بس که در مغز هوا نکهت گل پیچیده استمغز ابر از اثر عطسه پریشان شده است
دفتر عیش که هر فردی ازو جایی بوداز رگ ابر به شیرازه و سامان شده است
توبه عاجز ز عنانداری تقوی گشته استزهد خار و خس سیلاب بهاران شده است
کشتی می شده هر طاق پل از باده نابلنگر توبه خراباتی طوفان شده است
توبه کز سنگدلی داشت ز فولاد اساسهمچو موم از نفس گرم چراغان شده است
خون خاک آمده از جرعه فشانان در جوشکوچه ها از می گلرنگ رگ کان شده است
روزگار طرب و مستی و بی پروایی استکه می و مطرب و معشوق فراوان شده است
مد احسان ز رگ ابر کشده است بهاردامن خاک پر از گوهر غلطان شده است
خون خود می خورد و خاک به لب می مالدزهد از توبه خود بس که پشیمان شده است
خاک از سبزه مینا شده چون طوطی مستچرخ تنگ شکر از خنده مستان شده است
آسمان یک لب خندان شده از تابش برقخاک از جوش طرب یک خم جوشان شده است
می زند قهقهه کبک به طاوس بهشتبط که شهباز دل باده پرستان شده است
بیستونی است پر از صورت شیرین سر پلکه ز تردستی فرهاد گلستان شده است
ابر گریان گل رخسار مه کنعانی استکه کبود از اثر سیلی اخوان شده است
چشم بد دور ازین عهد که هر چشمه پلزندگی بخش چو سرچشمه حیوان شده است
کمر خدمت شه بسته ز پل زرین رودبه دل زنده ازان شهره دوران شده است
سر به سر سجده شکرست ز پل زرین رودکه مقام طرب خسرو ایران شده است
شاه عباس جوان بخت که از بخت جوانکیمیای طرب عالم امکان شده است
روزش از روز دگر خوشتر و نیکوتر بادکه ازو روی زمین یک گل خندان شده است