شمارهٔ ۳۴

قافیه: ایخویش۵ بیت

بی دوست مانده ام چو تو را دوست خوانده امکز دوست دوستانه ندیدم جزای خویش

گر عاشقی خطاست به نزدیک عاقلانآن عاشقم که خوش بودم با بلای خویش

ماهی و دل هوای تو را کرده است خوشخرم دلی بود که گزیند هوای خویش

آنم که تا اجل نرسد در قفای منیابی دعای خیر من اندر قفای خویش

تحسین کند فلک چو بخوانم ثنای توبر من سخا کنی چو ببینی ثنای خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تنهایی خود و فقدان دوست شکایت می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود اینکه تو را دوست نامیده، ولی از دوست هیچ پاداشی دریافت نکرده است. حتی اگر عاشقی خطا باشد، او عاشق است و از درد عشق لذت می‌برد. دل او به یاد محبوبش شاد است و به بهترین حالت زندگی می‌کند. شاعر همچنین می‌گوید که تا زمانی که به پایان عمر نرسیده، همواره دعاگوی محبوب خواهد بود. او به تحسین محبوبش ادامه می‌دهد و امیدوار است که هنگامی که محبوب تمجیدش را بشنود، به او نیز لطف کند.