شمارهٔ ۱۴

قافیه: ت۱۳ بیت

ای خسرو ملوک و جهان دار چیره دستسلطان شرق و غرب و خداوند هر که هست

با دولت جوان تو دهر خرف جوانبا همت بلند تو چرخ بلند پست

نه دیده ملوک چو تو شهریار دیدنه بر سریر ملک چو تو پادشا نشست

تیغ تو مملکت ز کف هر ملک ستدگرز تو تاج در سر هر پادشا شکست

آن کس که با وفای تو راه وفاق جستآب حیات یافت ز دام هلاک جست

و آن کس که با خلاف تو پیوست در جهانپیوست با خلاف لیکن ز جان گسست

شاها پرستش تو گزیدند و تیغ تونه بت گذاشت در همه عالم نه بت پرست

شاها منم که بنده دیرینه توامواکنون شده ست نوش من از رنج دل، کبست

شصت است سال عمرم و پیش تو بوده امبسته کمر به خدمت تو نیمه ای ز شصت

امروز مست دامم و مخمور محنتمهرگز بدین شراب چو من کس مباد مست

آب مرا مذلت هر فام خواه ریختجان مرا ملالت هر فامدار خست

ایام بر تنم در هر اندهی گشادافلاک بر دلم در هر شادیی ببست

ای شاه دست گیر مرا، کز بلای فاماز پای در فتادم و شد کار من ز دست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش شاهی قدرتمند و چیره‌دست پرداخته است که در شرق و غرب فرمانروایی می‌کند. شاعر به ویژگی‌های مثبت او چون جوانی شاداب و همتی بلند اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ پادشاهی به عظمت او نبوده است. او به تأثیر تیغ و قدرت شاه اشاره می‌کند که مملکت‌های دیگر را شکست داده و هر کس که در پی وفای او باشد، زندگی‌ای سالم و سرشار از برکت دارد. در عوض، کسانی که با او مخالفت کرده‌اند، عاقبت خوبی نداشته و از جانشان خسته شده‌اند. شاعر خود را به‌عنوان یک بنده قدیمی معرفی می‌کند که شصت سال عمرش را در خدمت او گذشته است و اکنون از مشکلات و دردها رنج می‌برد. او از شاه درخواست می‌کند که به او کمک کند و از بلای مشکلات نجاتش دهد. در نهایت، او با بیان اینکه هیچ‌کس به‌اندازه او مست و شاداب نیست، از شاه می‌خواهد که دست یاری به او دراز کند.