شمارهٔ ۳۳
چنین یاری که من دارم به حُسنش یار کی باشدهمی بت خوانمش در حسن و بت عیار کی باشد
ز بسیاری که حسن اوست دادم دل به عشق اوبه چونین یار دل دادن ز من بسیار کی باشد
ز یار آرام دل خیزد ز می نیروی تن زایدتنم بر می کی آرامد دلم بی یار کی باشد
به تیمارم که دستم نیست نه بر دل نه بر دلبرگرم دلبر به دست آید ز دل تیمار کی باشد
اگر وصل لبش یابم مرا تیمار کی ماندکجا عیسی طبیب آمد کسی بیمار کی باشد
چو دل با من نمی باشد چرا در بند دل باشمچو دل در بند دلدارست بی دلدار کی باشد
عجب دارد ز من دلبر که دل با او رها کردمدلی را با جمال دوست چندین کار کی باشد
به رنگ روی او بارم همی از دیده خون دلدر آن سودا که بارویش مرا دیدار کی باشد
ز در اشک و موج خون به دریا ماندم دیدهچنین دیده که من دارم به جز بیدار کی باشد
پری رخسار من بر من همی خوی پری دارددل از دیدار آن رخسار برخور دار کی باشد
معاذالله معاذالله پری را با همه خوبیچنان زلف از کجا آید چنان رخسار کی باشد
مرا از دیده خونخوار او خواری همی خیزدپری در دلبری با دیده خونخوار کی باشد
اگر نه حرز جان من ثنای مجد دین گرددمرا از دیده خونخوار او زنهار کی باشد
رئیس شرق بوالقاسم علی کز عدل در عالمچنین منصف کجا یابی چنو معمارکی باشد
خداوندی که بازار سخن تیزی گرفت از ویسخن را تا سخا نبود چنین بازار کی باشد
برابر کی بود با او هر آن کو نسبتی داردهمه انگشت ما بر دست ما هموار کی باشد
به قدر و مرتبت هر حیدری کرار کی گرددبه جاه و مرتبت هر جعفری طیار کی باشد
اگر با یار خود وقتی به غار اندر شود مردیبه قدر و منزلت هرگز چو یار غارکی باشد
نبی عترت بسی دارد و زان کس نیست مثل اوز دریا در بسی خیزد ولی شهوار کی باشد
رسوم فخر بی کردار و بی گفتار او نبودعلوم شرع بی آیات و بی اخبار کی باشد
پس از ایمان به فضل اوست اقرار اهل ایمان راطراز خلعت ایمان جز این اقرار کی باشد
جلالش را و جاهش را قضا خوانم قدر گویمقضا منسوح کی گردد قدر بی کار کی باشد
قبول و رد و مهر و کین او گر روی ننمایدبه عالم نام عز و ذل و تخت و دار کی باشد
ورای رتبت او چرخ را مقدارکی ماندسزای همت او گنج را دینار کی باشد
به قدر مدح او ما را زبان گوهر همی بارداگر مدحش نداند گفت گوهر بار کی باشد
به روز بار او بینند در یک شخص عالم راجهانی منتظر مانده که روز بار کی باشد
اگر کردار او را محمدت باید همی گفتنچنان کردار کو دارد مرا گفتار کی باشد
به جود و مجد و علم و عدل مخصوص است شخص اوبه جز یک شخص او مجموع این هر چارکی باشد
دل و دست و ضمیرش را ستودن فخر می دارمسپهر و ابر و دریا را ستودن عار کی باشد
به رهواری عجب دارم ز که پیکر کمیت اوبدان معنی عجب دارم که که رهوار کی باشد
ز بار نعل او ماهی نه بر انصاف می زاردبدان تیزی که سیر اوست بر وی بار کی باشد
خداوندا تویی از دور پرگار فلک نقطهچنین نقطه جز او دور چنان پرگار کی باشد
به نسبت شاه ساداتی و دستار است تاج توبه حرمت هیچ تاجی جنس آن دستار کی باشد
جز انعام تو خاک بوستان بزاز کی بیندجز اخلاق تو باد صبحدم عطار کی باشد
ثنا گفتن که دشوارست بر نام تو آسان شدچو افعال آن چنان داری ثنا دشوار کی باشد
قلم مرغی است در دستت که منقارش گهر باردجز این مرغ مبارک را چنان منقارکی باشد
ز زر زرد دارد تن زقار تیره دارد سرتن و سر هیچ مرغی را ز قیر و قار کی باشد
همی دزدد چو طراران ز دل معنی ز جان فکرتچون خدمتکار دست توست پس طرار کی باشد
زمستان است و می جوید ز سرما طبع بیزاریکرار رایی ندارد طبع از او بیزار کی باشد
حصاری باید آگنده ز نور و نار سر تا سرحصاری تا سر آگنده ز نور و نار کی باشد
درخت نار پنداری که بشکفته است در کانونشگفتی آنکه در کانون درخت نار کی باشد
چو عزمش جنبش آغازد چو نورش بر هوا تازدبه مار بسدین ماند زبسد مارکی باشد
یکی خانه است پر یاقوت و دیوارش پر از رخنهسزای این چنین خانه چنان دیوار کی باشد
تنوره گویی انباری است پر لعل بدخشانیبه جزه شاه بدخشان را ز لعل انبار کی باشد
درختانند و هر یک را ز زر و سیم برگ و بردرختان را ز زر و سیم برگ و بارکی باشد
ز فعل دی می و آتش اثرهای دگر دارنددگر فصل آتش و می را چنین آثارکی باشد
بدین زاری که اندر دی همی نالند زیر و بمگه نوروز بلبل را نوای زار کی باشد
خداوندا بلندی یافت مقدارم ز مدح توگر از مدح تو درمانم مرا مقدار کی باشد
گنه کارم که جز بر نام تو مدحت همی گویمگنه را بهتر از مدح تو استغفار کی باشد
گر اهل شعر بسیارند در خورد ثنای توجز این الفاظ کی شاید جز این اشعار کی باشد
ز اشعار تو زایل گشت استشعارم از گردونز گردون با چنین اشعار استشعار کی باشد
بیازارد ز من خاطر که مدح دیگری گویممرا با این چنین خاطر سر آزار کی باشد
به تن خدمتگران داری فزون از دیگران لیکنجز این شاعر ز جان پاک خدمتکار کی باشد
الا تا عالم و جهال همی گویند در عالمکه عز بی ذل و شب بی روز و گل بی خار کی باشد
شب و روزت عزیزی باد و بر کف باده چون گلبداندیش تو را خواری و خود جز خوار کی باشد
معین و ناصرت جبار و مقصود دلت حاصلمعین و ناصر مجبور جز جبار کی باشد