شمارهٔ ۱۴۳
دلم قرار در آن زلف بیقرار گرفتهمدار عمر درازی به دور یار گرفته
چه جای عقل که سلطان عشق ملک وجودمبه حکم قوت بازوی اقتدار گرفته
صبا چو از گل رخسار یار دم زده امشبسپیدهدم نفس نکهت بهار گرفته
مرا ز مسئله جبر و اختیار چه گوییکه دست عشق عنانم به اختیار گرفته
ز صدر مصطبه عشق هر که پای کشیدهبه کوی میکده عشق اعتبار گرفته
بیا که بزم حضور است و جمع حلقه عشاقصلای عشق به هر مست و هوشیار گرفته
چه باکش از غم غرقاب هفت بحر هر آن کاوز موج حادثه با جام می کنار گرفته
ز راه دیر و حرم مانده پای رفتنم اکنونکه دامنم به بیابان عشق خار گرفته
خوش آن غریب دیاری که بعد مدت عمریبه عزم دیدن یاری ره دیار گرفته
به ملک روم صفا را به سعی طالبم اکنونز خاک خطه ایران دلم غبار گرفته
به کنج میکده عشق گنج یافته ساغرکه دل ز حاصل اوضاع روزگار گرفته