شمارهٔ ۱۲۲
ای کرده غم عشق تو فارغ ز جهانممن بنده آن عشق که شاد از غم آنم
گر در کف پای تو سزاوار نثار استنقدیست محقر به کف اینک دل و جانم
از حسن تو صد دفتر اوراق معانیستآن نکته باریکتر از موی و میانم
تا غمزه مژگان تو پیوسته به ابروستمن غمزده از کشمکش تیر و کمانم
صد نغمه غیبی به نی و چنگ نوازندشوریده مستان خرابات مغانم
در میکده عشق سبکروحی من بینای پیر خرابات بده رطل گرانم
بعد از من اگر صد گل رنگین دهد از خاکاز داغ دل لاله بجویید نشانم
جز سدره به هر شاخ درختی ننشینداین مرغ بهشتی که بود طائر جانم
شاید ز گلم ساغر و پیمانه بسازندعمریست که خاک قدم بادهکشانم